W Starbucksie wzięłam karmelowe latte, a Luke milkshake bananowy. Jest taki uśmiechnięty i naprawdę nie mam ochoty psuć mu humoru. Ale muszę. Bo to nie jest jakaś błahostka. Ta dziewczyna zdradza go już od dłuższego czasu. Nie lubię się wtrącać w nieswoje sprawy, ale to jest ważne i nie będę tego ignorować.
-Chciałaś o czymś porozmawiać? -z zamyślenia wyrwał mnie Luke, który podał mi moją kawę. Od razu wzięłam łyka, bo moje gardło nagle zaschło i nie umiałam powiedzieć nic innego jak zwykłe 'hmm'. -Bo sądzę, że nie zaprosiłabyś mnie na kawę tak sama z siebie.
Nie wiem czy miał rację. Nie przyszło mi to do głowy. W końcu znamy się tak długo, a jednak nie znamy się wcale.
-No wiesz... to jest coś poważnego. -jego uśmiech zszedł mu z twarzy.
-O co chodzi? -jego głos był taki głęboki, nigdy nie słyszałam tak pięknej barwy, a jednak przeraziłam się.
-To nie jest takie proste Luke. -posmutniałam, Luke widząc to chwycił mnie za rękę. Popatrzyłam na niego ze łzami w oczach. Jego oczy też posmutniały. Usiadł obok mnie a ja powoli zbliżyłam usta do jego ucha.
-Megane, o-ona... cię zdradza. Przepraszam. -szepnęłam i szybko oddaliłam się od niego. Był zszokowany. Siedział w tej samej pozycji, ale jego usta były otwarte. Spojrzał na mnie i wstał, łapiąc mnie za rękę. Poprowadził mnie do parku. Tam usiedliśmy na ławce, a on powoli zbierał słowa, jakie chciał mi powiedzieć.
-S-skąd wiesz? -dusił w sobie tą rozpacz. Ale oczy nic nie kryły. To dziwne, że tak od razu mi uwierzył. Czy on mi aż tak ufa?
-Byłam z Lucy w sklepie i wtedy... ona z jakimś facetem, no... całowała się. -to było tak ciężkie, nie mogłam patrzeć mu w oczy, bo to wypalało dziurę w moim sercu. Słyszałam tylko jego ciężki oddech. -Luke tak mi przykro. Jeśli mogę coś dla cie...
-Nie, dziękuję. -zrobił krótką przerwę. -Dzięki, że mi powiedziałaś. Tak jej ufałem, a ona ah... -zakrył oczy dłońmi i po cichu zaczął szlochać. Nie widziałam go jeszcze w takim stanie. Nie mogłam na niego patrzeć. Powoli go podniosłam, oparłam jego rękę na mojej szyi i zaprowadziłam do domu.
Lucy nam otworzyła i kiedy zobaczyła w jakim stanie jest jej brat miała łzy w oczach, ale widziałam tam też złość. Była wściekła. Zrobiła nam herbatę i wyszła z domu. Nie wiem po co, ale teraz obchodził mnie tylko Luke i to jak się czuję. Upiłam trochę truskawkowej herbaty i odłożyłam ją na stolik. Luke zrobił to samo. Początkowo nie patrzył się na mnie, ale kiedy zauważył, że ja to robię, też spojrzał mi w oczy. Nic nie mówiliśmy. Tak jakbyśmy mogli komunikować się jedynie spojrzeniem. Chwycił mnie za rękę, nie wiem dlaczego, ale jej nie odtrąciłam. Po chwili coś mnie tchnęło i go przytuliłam. Delikatnie trzymałam go w ramionach. Musi mu być ciężko, bo bardzo ją kochał.
-Luke. -szepnęłam. -Jak się czujesz?
-Już lepiej, dziękuję, że tu jesteś. To mi bardzo pomaga. -on naprawdę jest inny niż myślałam. Zostanę tak długo jak on tego potrzebuję.
~*~
Byłam u Luka do 18. Potem tłumaczyłam się, że jest szkoła, a ja muszę odrobić lekcję. Proponował mi podwózkę, ale w tym stanie nie mógł prowadzić, więc postanowiłam, że się przejdę. To tylko pół godziny spacerkiem.
Szłam spokojnie po chodniku, a moją drogę rozświetlały miejskie latarnie, które nadają Sydney jakąś magię. Wieczór był dosyć ciepły, uwielbiam, gdy jest ciemno, a jednocześnie ciepło. Można wtedy spokojnie poobserwować gwiazdy i nocować w namiocie. To właśnie robiłam przez wakacje z Lucy. Wakacje były wspaniałe, chcę do nich wrócić.
Spakowałam się i umyłam. Poszłam spać.
Rano obudził mnie jak zwykle nieznośny budzik. Po chwili wstałam i doczłapałam się do łazienki, gdzie załatwiłam swoje potrzeby i zrobiłam z siebie człowieka. Na telefonie miałam mnóstwo wiadomości od Lucy. Większość z nich brzmiała Luke jest załamany, nie wiem co z nim zrobić, zabiję tą sukę. I tak dalej.
Czuję się winna. Ale chciałam dobrze, lepiej przecież, że dowiedział się teraz, a nie zobaczył to na własne oczy. Co ja mam poradzić? Naprawdę zrobiłam wszystko i zrobię jeszcze coś, jeśli będzie trzeba. Mogę nawet siedzieć u niego cały dzień i nie iść do szkoły, żeby poczuł się lepiej. Wiem, to dziwne, bo on nie zrobiłby pewnie czegoś takiego dla mnie, ale ja nie jestem jak inni. Nikomu nie życzę źle, no może oprócz Megane.
Szybko odpisałam przyjaciółce. Zapytałam też czy idzie dzisiaj do szkoły.
Ugh idę, ale trzymaj mnie jak ona będzie obok nas przechodziła. -Lucy odpowiedziała równie szybko.
Wyszłam z domu, po drodze kupując kawę. Ubrana w biały t-shirt, jeansowe rurki i jeansową kurtkę odpowiednią na cieplejsze jesienne dni. Przed szkołą jak zwykle czekała na mnie Lucy, a jej czerwień na polikach widziałam już z 10 metrów.
____________________________________
Jak myślicie, co się stanie w następnym rozdziale?
niedziela, 23 listopada 2014
piątek, 7 listopada 2014
Czwarty - muszę odwalić brudną robotę
Miałyśmy już wychodzić, ale zobaczyłyśmy coś okropnego. Chciałam stamtąd jak najszybciej wyjść, ale Lucy musiała zrobić zdjęcie. Przed nami stała Megane, która obściskiwała się z jakimś brunetem. Brunetem! Luke jest blondynem i raczej nie ma szans, żeby się przefarbował. Wiedziałam, że to dziwka, mówiłam to przez cały czas, ale Lucy była utwierdzona w tym, że Luke ma rację. A nie ma! Nigdy jej nie miał. Jestem oburzona. Lucy była w stanie podejść i ją uderzyć, ale szybko wyciągnęłam ją ze sklepu, po tym jak zrobiła już zdjęcie, które było dowodem zdrady.
Wyszłyśmy z centrum handlowego, a przyjaciółka była czerwona ze złości.
-Co za... co za suka! -krzyknęła oburzona. Poklepałam ją po plecach, chciałam tez dodać 'anie mówiłam', ale darowałam sobie ten rodzicielski nawyk.
Odprowadziłam ją do domu, a w drodze powiedziałam, żeby nie mówiła tego Lukowi. Pomyślałam, że może mu być przykro. Wiem, że byłam dla niego powietrzem całe życie, ale teraz zaczął być inny, zaczął się mną przejmować, więc nie chciałam, aby nagle się załamał lub coś podobnego.
W drodze do mojego mieszkania, myślałam co jutro ubrać, ale bardziej jednak martwiłam się sprawą z Megane. Tak szczerze to ta dziwka nie obchodziła mnie ani trochę, ale Luke. To dziwne, że przez te niecałe 2 dni zdążyłam go od nowa polubić. On nie jest taki jak się wydaję. Zgrywa tylko tego ważniaka, tak naprawdę jest bardzo miły i mam nadzieję, że może zostaniemy przyjaciółmi.
Kiedy dotarłam do domu dostałam wiadomość od Lucy.
OD: Lucyyyy <3
Zaraz nie wytrzymam! >_<
Wystraszyłam się i szybko jej odpisałam.
DO: Lucyyyy <3
Co się dzieje?
Czekałam na jej odpowiedź dobre 10 minut, a kiedy już miałam zamiar do niej jechać, odpisała mi.
OD: Lucyyyy <3
ONA u nas jest i migdali się do Luka jakby wszystko było w porządku. Zaraz ją wywlecze za te kudły.
DO: Lucyyyy <3
Wytrzymaj do jutra.
Lucy już mi nie odpisała, wierzyłam, że jest zdenerwowana. Też taka jestem. Mimo to mam nadzieję, że wytrzyma do jutra. A jutro właśnie mam iść po szkole z Lukiem na kawę i porozmawiać o tym. Chcę mu to powiedzieć. Tak, właśnie JA. Lucy powiedziała, że jej by nie uwierzył, nawet gdyby pokazała mu zdjęcie, więc to ja muszę odwalić brudną robotę. Na początku nie chciałam się zgodzić, ale to jest jedyne rozwiązanie.
Położyłam się spać i od razu zasnęłam. Ten dzień wyjątkowo mnie wykończył.
~*~
W szkole dostałam piątkę z matematyki i z angielskiego, ale to chyba koniec dobrych wiadomości. Właśnie zmierzałam do Luka, który stał i rozmawiał z Michaelem. Co do Michaela, jest w porządku. Wygląda na złego, ale już parę razy mi pomógł i moim zdaniem ludzie osądzają go po kolorze włosów i kolczykach na twarzy, przykre.
-Witaj Reywen. -Mike powitał mnie ciepłym uśmiechem, który sprawił, że od razu się rozchmurzyłam. Odpowiedziałam mu tym samym i odwróciłam się do Luka, nabrałam pewności siebie.
-Co myślisz o tym, żebyśmy po szkole poszli na kawę? -niestety zaraz po wypowiedzianych słowach spuściłam głowę. Zobaczyłam jego zdziwienie w oczach.
-A o której kończysz? -podniosłam głowę i zobaczyłam jego wielki uśmiech i szereg białych zębów, jakby chciał mi dodać otuchy.
-N-no wiesz... ja... o trzeciej.
-Okej to ja będę czekać przed wejściem. -zachichotał na moją reakcję, ale zaraz potem spoważniał. Ciekawe czy domyśla się o co chodzi, bo to nie jest jakaś błahostka, dlatego starałam się zachować powagę.
Od razu postanowiłam poszukać przyjaciółkę i powiedzieć, że pierwszy etap przebiegł zgodnie z planem. Lucy ucieszyła się i dała mi parę wskazówek o tym, że mam mu to powiedzieć delikatnie i nie zostawić go później z tym samego. Oczywiście, że bym tak nie zrobiła, chyba że by mnie poprosił. To będzie dla niego trudne, a dla mnie smutne. Szczerze to nie chcę widzieć jego reakcji, bo to złamie mi serce.
Po ostatniej lekcji pożegnałam się z przyjaciółką, która jeszcze raz życzyła mi szczęścia. Powoli szłam do wyjścia, czułam się taka ciężka, że nie mogłam iść szybciej. Widziałam już Luka, który uśmiechał się w moją stronę. Spojrzałam za siebie by upewnić się czy to aby na pewno do mnie. Nikt za mną nie szedł, więc to pewnie do mnie się uśmiechał. Odgarnęłam niesforne kosmyki do tyłu i posłałam mu szczery uśmiech. Podeszłam do niego i zapytałam jak się czuje. Odpowiedział, że bardzo dobrze. I właśnie dlatego nie wiem jak zareaguje na moją wiadomość.
Liczę na komentarze :D
Wyszłyśmy z centrum handlowego, a przyjaciółka była czerwona ze złości.
-Co za... co za suka! -krzyknęła oburzona. Poklepałam ją po plecach, chciałam tez dodać 'anie mówiłam', ale darowałam sobie ten rodzicielski nawyk.
Odprowadziłam ją do domu, a w drodze powiedziałam, żeby nie mówiła tego Lukowi. Pomyślałam, że może mu być przykro. Wiem, że byłam dla niego powietrzem całe życie, ale teraz zaczął być inny, zaczął się mną przejmować, więc nie chciałam, aby nagle się załamał lub coś podobnego.
W drodze do mojego mieszkania, myślałam co jutro ubrać, ale bardziej jednak martwiłam się sprawą z Megane. Tak szczerze to ta dziwka nie obchodziła mnie ani trochę, ale Luke. To dziwne, że przez te niecałe 2 dni zdążyłam go od nowa polubić. On nie jest taki jak się wydaję. Zgrywa tylko tego ważniaka, tak naprawdę jest bardzo miły i mam nadzieję, że może zostaniemy przyjaciółmi.
Kiedy dotarłam do domu dostałam wiadomość od Lucy.
OD: Lucyyyy <3
Zaraz nie wytrzymam! >_<
Wystraszyłam się i szybko jej odpisałam.
DO: Lucyyyy <3
Co się dzieje?
Czekałam na jej odpowiedź dobre 10 minut, a kiedy już miałam zamiar do niej jechać, odpisała mi.
OD: Lucyyyy <3
ONA u nas jest i migdali się do Luka jakby wszystko było w porządku. Zaraz ją wywlecze za te kudły.
DO: Lucyyyy <3
Wytrzymaj do jutra.
Lucy już mi nie odpisała, wierzyłam, że jest zdenerwowana. Też taka jestem. Mimo to mam nadzieję, że wytrzyma do jutra. A jutro właśnie mam iść po szkole z Lukiem na kawę i porozmawiać o tym. Chcę mu to powiedzieć. Tak, właśnie JA. Lucy powiedziała, że jej by nie uwierzył, nawet gdyby pokazała mu zdjęcie, więc to ja muszę odwalić brudną robotę. Na początku nie chciałam się zgodzić, ale to jest jedyne rozwiązanie.
Położyłam się spać i od razu zasnęłam. Ten dzień wyjątkowo mnie wykończył.
~*~
W szkole dostałam piątkę z matematyki i z angielskiego, ale to chyba koniec dobrych wiadomości. Właśnie zmierzałam do Luka, który stał i rozmawiał z Michaelem. Co do Michaela, jest w porządku. Wygląda na złego, ale już parę razy mi pomógł i moim zdaniem ludzie osądzają go po kolorze włosów i kolczykach na twarzy, przykre.
-Witaj Reywen. -Mike powitał mnie ciepłym uśmiechem, który sprawił, że od razu się rozchmurzyłam. Odpowiedziałam mu tym samym i odwróciłam się do Luka, nabrałam pewności siebie.
-Co myślisz o tym, żebyśmy po szkole poszli na kawę? -niestety zaraz po wypowiedzianych słowach spuściłam głowę. Zobaczyłam jego zdziwienie w oczach.
-A o której kończysz? -podniosłam głowę i zobaczyłam jego wielki uśmiech i szereg białych zębów, jakby chciał mi dodać otuchy.
-N-no wiesz... ja... o trzeciej.
-Okej to ja będę czekać przed wejściem. -zachichotał na moją reakcję, ale zaraz potem spoważniał. Ciekawe czy domyśla się o co chodzi, bo to nie jest jakaś błahostka, dlatego starałam się zachować powagę.
Od razu postanowiłam poszukać przyjaciółkę i powiedzieć, że pierwszy etap przebiegł zgodnie z planem. Lucy ucieszyła się i dała mi parę wskazówek o tym, że mam mu to powiedzieć delikatnie i nie zostawić go później z tym samego. Oczywiście, że bym tak nie zrobiła, chyba że by mnie poprosił. To będzie dla niego trudne, a dla mnie smutne. Szczerze to nie chcę widzieć jego reakcji, bo to złamie mi serce.
Po ostatniej lekcji pożegnałam się z przyjaciółką, która jeszcze raz życzyła mi szczęścia. Powoli szłam do wyjścia, czułam się taka ciężka, że nie mogłam iść szybciej. Widziałam już Luka, który uśmiechał się w moją stronę. Spojrzałam za siebie by upewnić się czy to aby na pewno do mnie. Nikt za mną nie szedł, więc to pewnie do mnie się uśmiechał. Odgarnęłam niesforne kosmyki do tyłu i posłałam mu szczery uśmiech. Podeszłam do niego i zapytałam jak się czuje. Odpowiedział, że bardzo dobrze. I właśnie dlatego nie wiem jak zareaguje na moją wiadomość.
Liczę na komentarze :D
Subskrybuj:
Posty (Atom)